pexels.com
Patrzysz w lustro i nagle zauważasz, że Twoje zęby wydają się dłuższe niż kiedyś. Może odczuwasz też wrażliwość na zimne napoje czy szczotkowaniu zębów towarzyszy lekki dyskomfort. To nie jest Twoja wyobraźnia – to recesja dziąseł. Najgorsze? Większość ludzi odkrywa go dopiero wtedy, gdy jest już zaawansowany. Stomatolodzy z kliniki Dynasty Stomatology często spotykają się z koniecznością leczenia recesji dziąseł, stosując zarówno metody zachowawcze, jak i nowoczesne techniki chirurgiczne. Przygotowali oni niniejszy artykuł poświęcony tej problematyce i sposobom jej rozwiązania.
Recesja dziąseł to proces, w którym tkanka dziąsłowa stopniowo cofa się od korony zęba, odsłaniając jego korzeń. Odsłonięte korzenie zębów nie mają ochronnej warstwy szkliwa – są pokryte cementem, który jest bardziej podatny na próchnicę i erozję.
Problem polega na tym, że recesja dziąseł rozwija się powoli – czasem przez lata – i na początku jest prawie niezauważalna. Większość ludzi zauważa ją dopiero, gdy zęby stają się wrażliwe na temperaturę lub gdy między zębami pojawiają się widoczne przestrzenie przy linii dziąseł. W tym momencie tkanka dziąsłowa może być już znacząco cofnięta.
Zbyt intensywne szczotkowanie zębów to jedna z częstych przyczyn recesji. Mocne, poziome ruchy szczoteczką mogą powodować mechaniczne uszkodzenie tkanki dziąsłowej. Używanie szczoteczek o twardym włosiu dodatkowo zwiększa ryzyko tego zjawiska.
Z drugiej strony, niedostateczna higiena prowadzi do nagromadzenia płytki nazębnej i kamienia. Bakterie wywołują stan zapalny dziąseł, który stopniowo niszczy tkankę podporową zęba i prowadzi do jej cofania się.
Niektóre osoby są bardziej predysponowane do recesji dziąseł ze względów genetycznych. Cienkie dziąsła, nieprawidłowe ustawienie zębów (szczególnie wystające zęby), wysokie przyczepy wędzidełek – to czynniki zwiększające ryzyko tego schorzenia.
Nikotyna wpływa negatywnie na ukrwienie dziąseł, ograniczając dopływ tlenu i składników odżywczych. To osłabia tkankę dziąsłową i spowalnia jej zdolność do regeneracji.
Zgrzytanie zębami i nieprawidłowy zgryz mogą powodować nadmierne obciążenie zębów i tkanek przyzębia, co z czasem prowadzi do recesji dziąseł.
Wczesne rozpoznanie recesji dziąseł zwiększa skuteczność leczenia. Oto najczęstsze objawy:
Zęby wydają się być dłuższe niż wcześniej
Nadwrażliwość zębów na bodźce termiczne (zimno, gorąco) i chemiczne (słodkie, kwaśne)
Widoczne korzenie zębów, które mają inny kolor niż korony
Krwawienie dziąseł podczas szczotkowania
Trójkątne szczeliny między zębami przy linii dziąseł
Dyskomfort podczas jedzenia i picia
Sposób leczenia zależy od stopnia zaawansowania problemu.
We wczesnych stadiach recesji stosuje się metody nieinwazyjne:
Profesjonalne czyszczenie – usunięcie kamienia nazębnego i płytki bakteryjnej
Instruktaż higieny – nauka prawidłowej techniki szczotkowania zębów
Zmiana narzędzi do higieny – przejście na miękką szczoteczkę i odpowiednią pastę do zębów
Płukania dziąseł – stosowanie preparatów przeciwzapalnych i regenerujących
Gdy recesja jest bardziej zaawansowana, konieczna może być interwencja chirurgiczna:
Przeszczep dziąsłowy (wolny przeszczep łącznotkankowy)
Polega na pobraniu fragmentu tkanki z podniebienia i przeszyciu go w miejscu recesji. To jedna z najstarszych i najlepiej udokumentowanych metod leczenia recesji dziąseł. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym.
Technika tunelowa
Mniej inwazyjna metoda, w której specjalista tworzy „tunel" w tkance dziąsłowej i wprowadza przez niego materiał zastępczy lub przeszczep bez konieczności dużych nacięć. Charakteryzuje się krótszym czasem gojenia.
Przeszczep łącznotkankowy z zastosowaniem błony poddziąsłowej
Nowoczesna technika wykorzystująca materiały zastępcze, które stymulują organizm do regeneracji własnej tkanki dziąsłowej.
Leczenie chirurgiczne recesji dziąseł przebiega zwykle w następujących etapach:
Konsultacja i diagnostyka – ocena stanu dziąseł, wykonanie zdjęć i badań
Przygotowanie – profesjonalne czyszczenie i optymalizacja higieny jamy ustnej
Zabieg chirurgiczny – przeszczep lub inna metoda chirurgiczna
Okres gojenia – zwykle trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy
Kontrole pooperacyjne – monitorowanie procesu gojenia
Profilaktyka odgrywa kluczową rolę w ochronie przed recesją dziąseł:
Stosuj odpowiednią technikę szczotkowania – delikatne, okrężne ruchy zamiast poziomego „szorowania"
Używaj szczoteczki o miękkim włosiu
Regularnie stosuj nić dentystyczną lub szczoteczki międzyzębowe
Unikaj palenia tytoniu
Regularnie odwiedzaj stomatologa w celach profilaktycznych
W przypadku bruksizmu rozważ stosowanie szyny ochronnej
Dbaj o ogólny stan zdrowia, gdyż niektóre choroby systemowe (np. cukrzyca) zwiększają ryzyko problemów z dziąsłami
Skuteczność leczenia recesji dziąseł zależy od wielu czynników:
Stopień zaawansowania recesji – im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym lepsze rokowania
Przyczyna recesji – konieczne jest wyeliminowanie czynnika wywołującego problem
Stan ogólny dziąseł – obecność chorób przyzębia wymaga wcześniejszego leczenia
Współpraca pacjenta – przestrzeganie zaleceń dotyczących higieny jamy ustnej
Eliminacja czynników ryzyka – zaprzestanie palenia, leczenie bruksizmu
Ignorowanie objawów recesji dziąseł może prowadzić do poważnych konsekwencji:
Postępująca utrata tkanki dziąsłowej
Próchnica korzenia zęba
Zwiększona wrażliwość zębów
Zaburzenia estetyczne uśmiechu
W skrajnych przypadkach – utrata zębów
Konieczność bardziej inwazyjnego leczenia w przyszłości
Kluczem do skutecznego leczenia recesji dziąseł jest jej wczesne wykrycie. Regularne wizyty kontrolne u stomatologa pozwalają na identyfikację problemu na wczesnym etapie, kiedy wystarczające są metody zachowawcze. Stomatolodzy oceniają stan dziąseł podczas rutynowych badań, mierząc głębokość kieszonek dziąsłowych i sprawdzając obecność recesji.
Recesja dziąseł to poważne schorzenie stomatologiczne, które wymaga odpowiedniej diagnostyki i leczenia. Choć proces cofania się dziąseł jest nieodwracalny, istnieją skuteczne metody leczenia – zarówno zachowawcze, jak i chirurgiczne – które mogą zatrzymać postęp choroby i w wielu przypadkach przywrócić utracone tkanki. Kluczowa jest świadomość problemu, wczesna diagnostyka i odpowiednia profilaktyka.
Tkanka dziąsłowa, która się cofnęła, nie odrasta samoistnie. Proces recesji można zatrzymać poprzez odpowiednią higienę i wyeliminowanie przyczyn (takich jak niewłaściwa technika szczotkowania czy nieleczona choroba przyzębia), ale przywrócenie utraconej tkanki wymaga interwencji specjalisty. W początkowej fazie wystarczają często zmiany w sposobie dbania o higienę jamy ustnej, natomiast przy zaawansowanej recesji konieczne jest zastosowanie metod chirurgicznych.
Sama procedura przebiega w znieczuleniu miejscowym, więc podczas zabiegu pacjent nie odczuwa bólu. Po zabiegu, przez kilka dni, może występować dyskomfort, szczególnie w miejscu pobrania tkanki. Dolegliwości te można kontrolować za pomocą dostępnych leków przeciwbólowych. Nowoczesne techniki chirurgiczne, takie jak metoda tunelowa, charakteryzują się mniejszym dyskomfortem pooperacyjnym. Proces gojenia zwykle trwa od dwóch do trzech tygodni.
Proces gojenia po przeszczepie dziąsłowym przebiega etapami. Pierwsze dni po zabiegu wymagają szczególnej ostrożności – zaleca się spożywanie miękkich potraw i unikanie gorących napojów. Po około dwóch tygodniach, jeśli zastosowano szwy nierozpuszczalne, następuje ich usunięcie. Pacjenci zwykle wracają do normalnego funkcjonowania po tym okresie. Pełna stabilizacja przeszczepu i ostateczny kształt dziąsła kształtują się przez kolejne dwa do trzech miesięcy. W tym czasie konieczne są kontrolne wizyty u stomatologa.
Powrót recesji po leczeniu zależy głównie od wyeliminowania przyczyn, które doprowadziły do pierwotnego problemu. Jeśli pacjent zmieni nawyki higieniczne, będzie stosował odpowiednią technikę szczotkowania i regularnie odwiedzał stomatologa, ryzyko nawrotu jest niewielkie. Ważne jest również leczenie współistniejących problemów, takich jak bruksizm czy choroby przyzębia. Przy odpowiedniej pielęgnacji efekty leczenia chirurgicznego mogą być trwałe.
Wybór metody leczenia zależy od wielu czynników, w tym stopnia zaawansowania recesji, jej przyczyny, lokalizacji oraz ogólnego stanu dziąseł pacjenta. Przy niewielkiej recesji skuteczne mogą być metody zachowawcze. W przypadkach bardziej zaawansowanych stosuje się techniki chirurgiczne. Przeszczepy dziąsłowe mają udokumentowaną skuteczność i są stosowane od wielu lat. Wybór konkretnej metody powinien być zawsze dostosowany indywidualnie do sytuacji klinicznej pacjenta i dokonywany przez specjalistę.