Nie jesteś zupą pomidorową. Nie wszyscy muszą cię lubić [FELIETON]

Dziś powiedziałam to mojej córce, która wróciła do domu z miną mówiącą więcej niż słowa - koleżanka jej nie lubi. Nie zrobiła jej nic złego, nie wie dlaczego, po prostu nie lubi i już. Patrząc na tę minę, przypomniałam sobie, ile razy sama miałam dokładnie taką samą i ile energii w życiu zmarnowałam na to, żeby przekonać do siebie kogoś, kto po prostu postanowił mnie nie lubić. Bez powodu. Albo z powodów, których nigdy nie poznam.

I powiedziałam jej to, co ktoś powinien był powiedzieć mi dużo wcześniej: nie jesteś zupą pomidorową. Nie wszyscy cię będą lubić. I to jest w porządku.

Brzmi jak banał, wiem. Ale banały mają to do siebie, że są banałami właśnie dlatego, że zawierają coś prawdziwego, z czym większość z nas przez całe życie ma problem, mimo że głęboko wie, że to prawda.

Potrzeba bycia lubianym jest czymś bardzo ludzkim i psychologia nie ma tu wątpliwości - przez tysiące lat przetrwanie zależało od przynależności do grupy, a wykluczenie z niej oznaczało realne niebezpieczeństwo. Mózg zapamiętał tę lekcję na poziomie, z którym rozum nie zawsze wygra. Kiedy ktoś nas odrzuca, odpala się alarm - nie dlatego, że jesteśmy słabi, tylko dlatego, że jesteśmy zaprojektowani dokładnie w ten sposób. Samoocena działa jak wewnętrzny socjometr, który monitoruje jakość naszych relacji. Kiedy dostajemy sygnały odrzucenia - spada, uruchamiając emocje ostrzegawcze.

Problem nie leży w tym, że ta potrzeba istnieje, bo to zupełnie naturalne, ale ważne jest to, co z nią robimy. Bo jeśli zaczynamy organizować całe życie wokół tego, żeby się wszystkim podobać, to w pewnym momencie przestajemy wiedzieć, kim właściwie jesteśmy poza tym, co inni chcą w nas widzieć. Kiedy zachowujemy się tak, żeby być zaakceptowanym przez innych, uzależniamy swoją wartość od tego, w jaki sposób określą ją inni i pojawia się narkotyczna potrzeba utrzymywania tego stanu. Zaczyna się niewinnie - trochę ugrzeczniamy zdanie, trochę łagodzimy pogląd, trochę rezygnujemy z czegoś, na co mamy ochotę, bo tamten może się nie zgadzać. A potem patrzymy w lustro i nie bardzo wiemy, kto stamtąd patrzy.

Wszyscy się różnimy - inaczej myślimy, inaczej reagujemy, inaczej widzimy świat i inaczej dobieramy sobie ludzi. Te różnice nie muszą prowadzić do konfliktów, ale muszą prowadzić do tego, że część osób po prostu nie będzie chciała nas w swoim życiu - i to jest normalne, bo my też nie chcemy wszystkich. Nikt z nas nie lubi każdego człowieka, którego spotka. Skąd więc oczekiwanie, że wobec nas będzie inaczej?

Dla mnie w życiu chodzi o to, żeby być dobrym człowiekiem - uczciwym, życzliwym, gotowym do rozmowy. To nie gwarantuje, że wszyscy nas pokochają, bo nic tego nie gwarantuje. Ale daje coś ważniejszego: pewność, że wartość, którą w sobie nosimy, nie jest uzależniona od tego, czy akurat w tym tygodniu koleżanka ze szkoły mówi do nas na przerwie.

Mojej córce powiedziałam jeszcze jedno: baw się z kimś, kto chce się z tobą bawić. Bo czas i energia, które stracisz na przekonywanie do siebie kogoś, kto już zdecydował, że cię nie lubi, to czas i energia odebrane komuś, kto po prostu na ciebie czeka. A takich ludzi nigdy nie ma za dużo.