Siedzisz w pokoju z kimś bliskim, rozmawiasz z koleżanką z pracy albo odbierasz telefon od przyjaciela, który znowu przechodzi przez trudny moment. Słuchasz o pretensjach, żalu, o kolejnej awanturze czy życiowej frustracji i nagle czujesz, jak całe to napięcie zaczyna powoli, kropla po kropli, przesiąkać do twojej głowy. Chłoniesz ten emocjonalny koktajl jak gąbka, a kiedy rozmowa dobiega końca, odkładasz telefon i czujesz się tak, jakby ktoś spuścił z ciebie całe powietrze. Masz ochotę po prostu się położyć, jesteś bez energii, doszczętnie wykończony.

Wszyscy dookoła są idiotami - przynajmniej tak to wygląda, kiedy scrollujesz komentarze, siedzisz na zebraniu albo próbujesz wytłumaczyć coś komuś bliskiemu po raz dziesiąty. Idioci w pracy, idioci w internecie, idioci na drodze, idioci przy świątecznym stole. I wiesz co jest w tym najzabawniejsze? Każdy z tych idiotów myśli dokładnie to samo o tobie.