Jestem millenialsem. To oczywiste, że wiem lepiej, nie znoszę krytyki i zawsze muszę mieć ostatnie słowo w dyskusji

Wiecie, które pokolenie jest dzisiaj najbardziej nieznośne w codziennym pożyciu? Z racji tego, że większość osób czytających ten tekst mieści się pewnie w przedziale między 35 a 50 rokiem życia, palec odruchowo wędruje w stronę Zetek, które w obiegowej opinii uchodzą za roszczeniowe, delikatne i uciekające z biura równo o szesnastej. To jednak wyjątkowo wygodna iluzja, pozwalająca zamieść pod dywan fakt, że prawdziwy kabaret funduje nam generacja trzydziesto- i czterdziestolatków, czyli dumni przedstawiciele pokolenia Y.

Mechanizm myślenia typowego millenialsa można streścić w jednym, rozbrajającym zdaniu: wie lepiej, autorytetów nie uznaje, a świat ma mu po prostu bić brawo za samą obecność. To pokolenie wjechało w dorosłość z głowami napompowanymi wizją własnego geniuszu, bo w domu od kołyski powtarzano im, że czerwony pasek na świadectwie oraz dyplom wyższej uczelni dają automatyczny bilet do loży VIP. Dorastali w epoce gwałtownego otwarcia na Zachód, pamiętając jeszcze kasetowe magnetofony i szarość podwórek, by chwilę później zachłysnąć się pierwszymi smartfonami, korporacyjnymi obietnicami i kultem sukcesu, który wszedł im w krwioobieg tak głęboko, że dziś każdą czynność życiową traktują jak projekt na miarę lądowania na Księżycu.

W pracy millenials bywa zjawiskiem z pogranicza komedii i dramatu. Szefa potrafi zbyć pobłażliwym uśmieszkiem, uznając go za dinozaura nieogarniającego nowych narzędzi, z kolei młodszych współpracowników z pokolenia Z traktuje z góry, bo ci bezczelnie odmawiają brania udziału w uświęconym kulcie harówki po godzinach. Najzabawniej robi się w momencie, gdy ktoś odważy się przekazać takiemu tytanowi pracy choćby drobny, konstruktywny feedback. Zwykła uwaga o literówce w prezentacji urasta natychmiast do rangi zamachu na jego tożsamość, a w głowie millenialsa odpala się tryb męczennika, który przecież poświęca firmie swoje najlepsze lata.

W życiu prywatnym wcale nie jest luźniej, bo to pokolenie cierpi na chroniczną potrzebę bycia wyrocznią w każdej dziedzinie. Millenials przy niedzielnym rosole poprawi własną matkę w temacie kiszenia ogórków, powołując się na podcast ze Stanów, znajomym zdiagnozuje nieprzepracowane traumy przy zamawianiu bezkofeinowej kawy na owsianym mleku, a całe swoje otoczenie urządzi w perfekcyjnych odcieniach beżu, żeby tylko nikt nie pomyślał, że żyje w chaosie.

Ten tekst oczywiście z premedytacją wyciąga na wierzch to, co w tej grupie najbardziej skrajne i jaskrawe, bo nikt rozsądny nie wrzuca milionów ludzi do jednego worka. Trudno jednak nie zauważyć, co pokoleniowo łączy te roczniki najmocniej: specyficzna arogancja oraz fatalne mylenie asertywności ze zwykłą, agresywną komunikacją. Zrobiliśmy sobie tarczę z haseł o stawianiu granic, a w praktyce kończy się to tępym „nie, bo nie” rzucanym z fochem na ustach albo bezczelnym docinkiem podsumowanym beztroskim „ja tylko mówię, co myślę”. Ci, którym brakuje dystansu do siebie, zapewne już gotują się z oburzenia, jednak fakty z badań nad pokoleniami mówią same za siebie. Możemy zaklinać rzeczywistość, ale to millenialsi dzierżą dziś palmę pierwszeństwa jako najbardziej uciążliwe pokolenie w biurze i poza nim. A Zetki zostawmy w spokoju, o nich przyjdzie czas pogadać innym razem.