Wystarczyło zdjęcie kobiety robiącej swoje, by zaczęły się ordynarne żarciki o łóżku. Skąd ten brak wstydu?

Pod lokalnym postem ze zdjęciem młodej, świetnie wyglądającej kobiety wykonującej swoją codzienną pracę pojawiła się lawina wpisów, po przeczytaniu których człowiek ma ochotę odłożyć telefon i natychmiast przewietrzyć pokój.Dorośli mężczyźni urządzili sobie festiwal knajpianych docinków, wylewając sugestie o załatwianiu pozycji zawodowej przez łóżko i licytując się na coraz głupsze podteksty. Żaden z nich nie zadał sobie trudu, by sprawdzić,czym ta dziewczyna faktycznie się zajmuje, jakie ma wykształcenie i ile lat pracy włożyła w miejsce, w którym się znajduje. Wystarczyła ładna twarz, by w ułamku sekundy sprowadzić całe jej życie zawodowe do sypialni.

Zniknął wstyd, zostało nazwisko

Najbardziej uderzające w tej sytuacji pozostaje to, jak bardzo zmienił się polski internet. Jeszcze dekadę temu taki poziom chamstwa wylewał się z kont z fałszywymi danymi, gdzie autor panicznie bał się ujawnić choćby fragment twarzy. Dzisiaj nikt się nie ukrywa. Wystarczy jedno kliknięcie w profil autora najbardziej prostackiego komentarza, by zobaczyć jego pełne dane osobowe, miejsce pracy, a w galerii ujęcia z rodzinnego obiadu, wakacji nad Soliną czy niedzielnego spaceru z wnuczką. Obok wiszą deklaracje wiary, zdjęcia z uroczystości kościelnych i posty o szacunku do tradycji.

Ci ludzie piszą teksty rodem z najgorszej speluny pod własnym nazwiskiem, zupełnie tak, jakby stracili poczucie, że sieć to przestrzeń publiczna. Sprzedawca w osiedlowym markecie, księgowa z biura obok czy kolega z brygady na strefie przemysłowej mogą w każdej chwili wejść w ten wątek i zobaczyć, czym po godzinach zajmuje się stateczny pan domu. Kiedyś przed rzuceniem publicznego świństwa powstrzymywał ludzi wstyd przed sąsiadami. Dzisiaj ten wstyd wyparował, zastąpiony klikaniem w klawiaturę bez cienia refleksji, że ekran telefonu nie stanowi tarczy chroniącej przed opinią najbliższego otoczenia.

Świat widziany zza klawiatury

Ciekawe, jak ci sami autorzy zareagowaliby, gdyby identyczny zestaw prostackich uwag przeczytali pod oficjalnym zdjęciem swojej dorosłej córki, która po studiach wchodzi na rynek pracy. Wtedy natychmiast pojawiłoby się święte oburzenie, telefony do prawników i głośne pretensje o brak kultury. W cudzym przypadku granica przyzwoitości po prostu przestaje istnieć.

Zamiast wdawać się w dyskusje z autorami tych wpisów, najprościej byłoby wydrukować ich własne słowa razem ze zdjęciami profilowymi i powiesić na tablicy ogłoszeń w zakładzie pracy albo położyć obok talerza na rodzinnym obiedzie. Czasem dopiero konfrontacja wirtualnej odwagi z prawdziwym życiem uświadamia, jak wielki dystans dzieli zwykłą głupotę od elementarnego szacunku do drugiego człowieka.