Kawa w biegu i negocjacje z tylną kanapą. Mielec znowu stanął

Dzisiaj rano w przedszkolnej szatni spotkałam rodziców, których o tej porze nigdy tam nie widuję. Wpadliśmy w tym samym momencie, spóźnieni, lekko rozczochrani, w biegu ściągając dzieciakom buty i wymieniając pod tytułem: „ty też?”. Nikt nie musiał pytać o powód, bo scenariusz znamy na pamięć. Jedni utknęli na rozkopanej Woli Mieleckiej, drudzy próbowali ratować się ucieczką przez obwodnicę i trafili na kolejne zwężenie, a na deser na dojeździe pojawiła się zamiatarka, która z iście olimpijskim spokojem szorowała krawężnik z zawrotną prędkością trzech kilometrów na godzinę.

W pewnym momencie człowiek łapie się na tym, że zamiast myśleć o pracy czy planach na dzień, prowadzi w samochodzie zaawansowane negocjacje dyplomatyczne z tylną kanapą, tłumacząc, że to czerwone światełko z przodu to nie jest kara za złe zachowanie, tylko rzeczywistość naszego pięknego miasta. Wypijasz kawę w biegu, ustawiasz budzik o dwadzieścia minut wcześniej, a potem i tak lądujesz w tym samym bezruchu, wpatrując się w zderzak auta przed sobą i zastanawiając się, czy zdołasz dotrzeć na umówione spotkanie przed południem.

Wiadomo, nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie narzekać na sam fakt, że drogi w końcu doczekały się modernizacji. Wszyscy chcemy gładkiego asfaltu, bezpiecznych rond i braku dziur wybijających zęby na progach zwalniających. Tyle że w praktyce ten wielki, wszechobecny plac budowy po prostu drenuje z nas resztki jesiennej energii o siódmej rano, bo kiedy zatyka się jedno wąskie gardło przy moście, cała reszta Mielca sypie się jak domino.

Pozostaje chyba wziąć głęboki wdech, puścić głośniej radio i przetrwać ten sezon, bo z rozkopanym miastem jeszcze nikt nie wygrał. Za każdą szybą w tym ciągnącym się sznurze aut siedzi ktoś, kto próbuje nie zwariować, zdążyć na zmianę i nie zacząć dnia od kłótni z całym światem. Skoro i tak tkwimy w tym rozkopanym ambarasie razem, pozostaje chyba tylko wrzucić na luz, puścić ulubioną playlistę i wpuścić kogoś z bocznej uliczki bez nerwowego wciskania klaksonu, bo kierowca obok próbuje przetrwać dokładnie ten sam zwariowany poranek.