Z Madrytu do Mielca. Teatr, joga i zderzenie kultur na Podkarpaciu

Przyjechali do Polski na chwilę, a zostali na stałe. Angelika i Jorge zamienili hiszpańską metropolię na Mielec, gdzie od kilku lat rozwijają autorską szkołę jogi, reżyserują spektakle i budują życie rodzinne. W najnowszym odcinku Hej, kto tam opowiadają o artystycznej drodze, oswajaniu obyczajowych różnic oraz codzienności w polsko-hiszpańskim małżeństwie.

Ich wspólna historia rozpoczęła się w Madrycie, gdzie Angelika ukończyła trzyletnie studium aktorskie i występowała na deskach tamtejszych teatrów. Przyjazd do jej rodzinnego Mielca miał być początkowo jedynie krótką, tymczasową przerwą, lecz plany zweryfikował wybuch pandemii, zatrzymując parę na Podkarpaciu na znacznie dłużej. W miarę upływu miesięcy oboje dostrzegli, że regionalne środowisko stwarza im doskonałe warunki do realizacji autorskich pomysłów artystycznych i edukacyjnych.

::addons{"type":"youtube","url":"https://youtu.be/5_pfpHpoO8A"}

Metropolia kontra prowincja: walka o przetrwanie a stabilizacja

Z perspektywy Jorge, który przez piętnaście lat zarządzał w Madrycie dwiema niezależnymi salami teatralnymi, różnica między wielką aglomeracją a mniejszym ośrodkiem okazała się diametralna. Codzienność w hiszpańskiej metropolii opierała się na nieustannej walce o pojedyncze projekty i fundusze w realiach ogromnej konkurencji, co wymuszało częste podróże oraz utrudniało budowanie stabilnego życia rodzinnego.

W Mielcu i okolicach odnaleźli przestrzeń znacznie spokojniejszą, w której ich kompetencje zyskały szybkie uznanie. Kluczowym momentem okazała się wizyta w Domu Kultury w Przecławiu, gdzie nowoczesne zaplecze techniczne oraz życzliwość dyrektora Krzysztofa Urbańskiego dały początek stałej współpracy. Dziś Angelika i Jorge z powodzeniem prowadzą tam warsztaty teatralne dla dzieci i dorosłych, wspólnie reżyserując kolejne premiery.

Dwa języki, dwie perspektywy i sztuka kompromisu

Codzienność pary to także nieustanne przenikanie się dwóch temperamentów. Choć Jorge wciąż tęskni za hiszpańskim słońcem i kulinarną różnorodnością tamtejszych restauracji, w polskiej kuchni bardzo ceni tradycyjny barszcz czerwony.

Wspólnie wychowują córkę w pełnej dwujęzyczności, dbając o to, by swobodnie operowała polszczyzną i hiszpańskim, a tym samym zachowała żywy kontakt z obiema kulturami. Jak sami podkreślają, praca w domu i prowadzenie wspólnych projektów bywa wymagająca, lecz wypracowany podział ról w teatrze i na sali ćwiczeń pozwala im zachować wzajemny szacunek i przestrzeń na twórczy spór.