„Pasem po dupie” jako lek na noże w szkołach. Przerażający festiwal nawoływania do przemocy w komentarzach dorosłych

Gdy pod miejskimi szkołami zjawia się policja, a w tle padają słowa o nożach i zatrzymaniach nastolatków, naturalnym odruchem każdego myślącego człowieka powinien być chłód przerażenia oraz pytanie o to, w którym miejscu jako dorośli zawiedliśmy młodzież. Wystarczy jednak otworzyć sekcję komentarzy pod lokalnymi doniesieniami, by zderzyć się z kuriozalnym spektaklem. Zamiast refleksji wylewa się tam potok agresji, w którym dorośli ludzie, podpisujący się własnym imieniem i nazwiskiem, domagają się powrotu do przemocy fizycznej, krzycząc o „zerżnięciu dupy pasem”.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Nie trzeba kończyć pięciu lat psychologii klinicznej, żeby zauważyć fundamentalną sprzeczność w takim myśleniu. Przekonanie, że eskalację przemocy u nastolatka da się ugasić laniem w domu, to czysta iluzja z minionej epoki. Agresja rodzica nigdy nie uczy szacunku do innych ani nie buduje odpowiedzialności, uczy za to lęku, ukrywania problemów oraz przekonania, że silniejszy ma prawo zmiażdżyć słabszego. Skoro dorosły rozwiązuje kryzys kablem lub skórzanym paskiem, dlaczego dziwi nas potem młody chłopak, który po argument siły sięga w szkolnej szatni?

W sieciowym linczu natychmiast powraca też wyświechtane hasło o „bezstresowym wychowaniu”. To wygodny wytrych dla każdego, kto nie chce zagłębić się w sedno sprawy. Prawdziwym dramatem dzisiejszych domów wcale nie jest rzekomy brak dyscypliny, lecz potężna, emocjonalna pustka, w której drogi telefon czy markowe ubrania zastępują obecność, a zmęczeni rodzice mijają się z dziećmi w korytarzu. Młodzi ludzie nie wnoszą do szkół niebezpiecznych narzędzi dlatego, że zabrakło im sińców na ciele, lecz dlatego, że są zostawieni sami sobie ze swoimi lękami, bezradnością i agresją, której nikt nie potrafił nazwać ani zatrzymać rozmową.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Najbardziej uderza fakt, że autorzy tych agresywnych wpisów uważają się za ludzi odpowiedzialnych i praworządnych. Domagają się porządku, sami proponując metody z ciemnych wieków, zdejmując z siebie konieczność jakiegokolwiek wysiłku wychowawczego. Zamiast trudnej pracy nad granicami i uważnością na to, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami dziecięcego pokoju, wolą prymitywny odwet. Jeśli całą naszą odpowiedzią na kryzys bezpieczeństwa w szkołach ma być lanie i publiczne nawoływanie do bicia, to jako społeczeństwo daliśmy spektakularne świadectwo własnej bezsilności.