Cukier w mediach, nóż pod żebra w realnym życiu. Przemilczany problem relacji, w których brakuje miejsca na cudzy zysk

Mam alergię na lukier w sieci, zwłaszcza ten serwowany pod hasztagiem kobiecej mocy. Wystarczy rano przesunąć kilka kafelków na Instagramie, żeby utonąć w pastelowych planszach o wzajemnym trzymaniu się za ręce, bezwarunkowym wsparciu i sile, która rzekomo spływa na nas z samego faktu bycia kobietą. Brzmi to pięknie, wzruszająco i sprzedaje się znakomicie, dopóki człowiek nie wyjdzie z bańki mediów społecznościowych i nie zderzy się z realnym życiem na korytarzu, w firmowej kuchni czy na lokalnym evencie.

Tam cała ta mityczna solidarność błyskawicznie ląduje w koszu na śmieci. Ta sama dziewczyna, która godzinę wcześniej publikowała rolkę o kobiecym przymierzu, potrafi nad kubkiem kawy z chirurgiczną precyzją zmiażdżyć swoją dobrą znajomą. Prześwietli jej nową sukienkę, skomentuje wagę, zakwestionuje kompetencje, a na deser dorzuci kilka uwag o tym, jak fatalnie ogarnia dom i dzieci. Wszystko oczywiście w białych rękawiczkach, z uśmiechem numer pięć na ustach i z zatroskaną miną, która ma zamaskować zwykłą, pospolitą zawiść.

Najbardziej fascynuje mnie ten specyficzny rodzaj pasywnej agresji, który przyjęło się u nas nazywać dobrą radą. Kiedy kobieta odważy się pójść po swoje, zacząć zarabiać konkretne pieniądze, schudnąć albo po prostu wyglądać zjawiskowo, rzadko słyszy proste, szczere gratulacje. Zamiast tego pojawiają się pytania zadawane miękkim, aksamitnym tonem: czy na pewno nie bierze na siebie za dużo, dlaczego wygląda na taką zmęczoną i czy mąż przypadkiem nie czuje się przy tym wszystkim zaniedbany. To nie jest żadna troska. W ten sposób ściąga się kogoś za kostki w dół do poziomu własnego niespełnienia, żeby tylko nie musieć konfrontować się z własnym lenistwem i kompleksami.

Nie kupuję tej cyfrowej szopki, ponieważ doskonale wiem, czym jest lojalność w relacjach bez kamer i publiczności. Mam wokół siebie kobiety, z którymi mogę konie kraść, które potrafią powiedzieć twardą prawdę prosto w oczy, a jednocześnie autentycznie cieszą się z każdego mojego sukcesu, nie czując przy tym ukłucia niezdrowej zazdrości. I to ma największe znaczenie. Cała reszta tych wzniosłych haseł o siostrzeństwie pozostaje pustą walutą do nabijania zasięgów, dopóki nie nauczymy się elementarnej rzeczy: zamilknąć, kiedy kusi nas obgadanie nieobecnej koleżanki i pogodzić się z faktem, że cudzy blask w żaden sposób nie gasi naszego własnego.