Magdalena Żukowska-Bąk o książce „Korowód” Jakuba Małeckiego

Czasem myślę o tym, ilu ludzi musiało istnieć przede mną, żebym mogła znaleźć się dokładnie tutaj gdzie jestem. Ilu z nich podjęło kiedyś jakąś zupełnie niepozorną decyzję, skręciło w inną drogę, spotkało przypadkiem człowieka, którego zupełnie nie musiało spotkać. Jedno spóźnienie, podróż, list, miłość, śmierć.

Drobiazgi, które po latach okazują się początkiem czegoś, czego nie mogliśmy przewidzieć. I właśnie o tym jest „Korowód” Jakuba Małeckiego.

Jedno życie zahacza o następne

Historie bohaterów dzielą lata, miejsca i całe epoki, a jednak żadna nie pozostaje osobna. Jedno życie zahacza o następne, czasem ledwie zauważalnie, jakby ktoś przeciągnął cienką nić przez kolejne pokolenia. Małecki prowadzi ją przez stulecia i pokazuje, że po człowieku zostaje znacznie więcej, niż sam zdąży zobaczyć.

Bardzo lubię takie książki

Bardzo lubię takie książki. Nie spieszą się z odpowiedzią i nie tłumaczą wszystkiego do końca. Pozwalają na chwilę uwierzyć, że przypadek może wcale nie być przypadkiem, a ludzie pojawiający się w naszym życiu przynoszą ze sobą historie rozpoczęte dużo wcześniej.

Nad „Korowodem” unosi się też śmierć, ale Małecki pisze o niej bez wielkich słów. Jest obecna gdzieś obok życia, właściwie przez cały czas. Przypomina, że ktoś był przed nami, a po nas przyjdzie ktoś następny.

„Ród.”

Zostawiamy przedmioty, opowieści, gesty, czasem czyjeś wspomnienie. Bywa, że pozostaje po nas decyzja, której konsekwencje poniesie człowiek urodzony wiele lat później. Może dlatego podczas czytania zaczęłam myśleć o własnym korowodzie. O ludziach, których znałam, ale także o tych, których imion już nikt w rodzinie nie pamięta.

Oni przecież też kiedyś kochali, bali się, czekali na wiadomość, podejmowali decyzje i byli przekonani, że ich życie dzieje się właśnie teraz, że jest najważniejsze i jedyne. A potem przyszli następni. Ród. Małecki przypomina, jak krótko jesteśmy głównymi bohaterami własnej historii.

Gdzie kończy się nasze życie w życiu drugiego człowieka?

Może właśnie dlatego warto uważniej patrzeć na tych, którzy idą obok. Bo przecież nigdy nie wiadomo, gdzie kończy się nasze życie w życiu drugiego człowieka.

I czy w ogóle kiedykolwiek się kończy.