Dwa światy jednych Dni Mielca. Pod sceną uśmiechy i wspólnota, w sieci bezlitosny jad [FELIETON]

Kiedy w miniony weekend spacerowało się alejkami mieleckich terenów rekreacyjnych, trudno było uciec od wrażenia, że miasto po prostu tętni życiem, a ludzie szczerze i bezpretensjonalnie czerpią radość ze wspólnego świętowania. Organizacyjnie całe przedsięwzięcie zostało przygotowane sprawnie i z głową, strefy gastronomiczne płynnie radziły sobie z napływem gości, służby dbały o bezpieczeństwo, a pod sceną gromadziły się wielopokoleniowe tłumy. Wystarczyło podejść do przypadkowych osób, wymienić kilka zdań z młodzieżą, rodzicami z wózkami czy seniorami odpoczywającymi na ławkach, by zobaczyć uśmiech, autentyczną ulgę po pracowitym tygodniu oraz usłyszeć proste, ciepłe słowa o tym, jak bardzo czerpią z tego swobodnego, integracyjnego klimatu.

Wystarczy jednak zamknąć za sobą bramy festiwalowego miasteczka, usiąść w fotelu i odpalić sekcję komentarzy w mediach społecznościowych, by zderzyć się ze ścianą i odnieść wrażenie, że uczestniczyło się w zupełnie innym wydarzeniu. W wirtualnym świecie twarda, radosna rzeczywistość natychmiast ustępuje miejsca bezwzględnemu malkontenctwu, a każdy, nawet najdrobniejszy element imprezy staje się pretekstem do wylewania żółci. Dobór artystów od zawsze podlegał przecież prawom skrajnie subiektywnego gustu muzycznego, a próba stworzenia dwudniowego repertuaru, który zadowoliłby w stu procentach każdego mieszkańca, stanowi zadanie z góry skazane na porażkę. W dojrzałym społeczeństwie świadomość, że jednym bliżej do mocnego rocka, a innym do popu czy muzyki klubowej, powinna być absolutnym fundamentem wzajemnego szacunku.

Mimo to w sieci natychmiast uaktywniła się armia internetowych cenzorów, dla których każdy wykonawca okazał się zbyt niszowy, zbyt komercyjny, za głośny, za stary albo po prostu nie taki, jakiego zażyczyłby sobie dany komentator w swoim prywatnym salonie. Zamiast potraktować miejskie święto jako okazję do wyjścia z domu, spotkania ze znajomymi i spędzenia letniego popołudnia na świeżym powietrzu, cała energia zostaje przekierowana na złośliwe docinki, szukanie dziury w całym i bezpardonowe deprecjonowanie cudzej, wielotygodniowej pracy organizacyjnej.

Ten drastyczny, wręcz karykaturalny rozjazd między żywym doświadczeniem a internetowym jazgotem zmusza do postawienia bardzo gorzkiego pytania o naszą lokalną kondycję psychiczną i mentalność. Dlaczego jako społeczność wykształciliśmy w sobie tak potężny, niemal odruchowy nawyk marudzenia, czepiania się i wiecznego docinania wszystkim wokół? Co takiego sprawia, że anonimowa klawiatura tak łatwo wyzwala w ludziach potrzebę zdeptania wszystkiego, co nie wpisuje się idealnie w ich indywidualne widzimisię, podczas gdy w świecie realnym ci sami ludzie potrafią bawić się ramię w ramię pod sceną?

Zamiast pielęgnować syndrom wiecznego niezadowolenia i karmić się wirtualną złością, warto wreszcie spojrzeć prawdzie w oczy: prawdziwe emocje, energia i autentyczne życie mieleckiej społeczności wybrzmiały pod sceną, w uśmiechach i oklaskach tysięcy bawiących się mieszkańców. Internetowy hejt, choć krzykliwy i bolesny, pozostaje jedynie zgorzkniałą iluzją garstki ludzi, którzy zapomnieli, jak cieszyć się obecnością drugiego człowieka.