Handpan, pełnia księżyca i spojrzenie w oczy. Tak zaczęła się niezwykła miłość na stawach w Mielcu

On po przejściach i rozwodzie obiecał sobie, że już nigdy z nikim nie zamieszka ani nie stanie na ślubnym kobiercu. Ona – wrażliwa introwertyczka zakochana w rozwoju duchowym – przez lata budowała wokół serca gruby mur. Wystarczyła jednak jedna sierpniowa noc nad wodą, dźwięki handpana i magiczne spojrzenie w oczy, by ich światy zatrzymały się w miejscu. Paulina i Bartek wzięli wyjątkowy ślub na mieleckich Stawach Cyranowskich – dokładnie tam, gdzie rozpoczęła się ich niezwykła historia.

::photoreport{"type":"see-button","item":"14966"}

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Rzadko zdarzają się historie, które brzmią jak scenariusz filmu romantycznego, a jednocześnie są w pełni autentyczne i mocno zakorzenione w mieleckim krajobrazie. Ich relacja od pierwszych chwil wymykała się jakimkolwiek schematom.

Świat zatrzymał się w Superpełnię

Wszystko rozpoczęło się od cyklicznych spotkań na Stawach Cyranowskich gdzie Bartek organizował plenerowe koncerty na handpanach, bębnach i instrumentach etnicznych połączone z obserwacją ważnych zjawisk astronomicznych takich jak noc Perseidów. Paulina dowiedziała się o nich z relacji na Instagramie, lecz jej introwertyzm i brak towarzystwa sprawiły, że na pierwsze granie nie przyszła. Napisała jednak po fakcie krótką wiadomość, że żałuje.

Kolejne spotkanie Bartek zaplanował w sierpniową Superpełnię Jesiotrów. Tym razem Paulina przełamała strach, spakowała kryształy i przyszła sama nad staw.

– „Z introwertycznego punktu widzenia ogromnym wyjściem ze strefy komfortu było dla mnie wybranie się na to wydarzenie. Pomyślałam, że jak to będzie w pełnię, to nie ma siły. I nie było” – napisała później na swoim blogu Paulina.

– „Wyposażona w kryształowe narzędzia pracy własnej ruszyłam tam, gdzie czułam, że moje wrażliwe na energię wszystko doświadczy czegoś niepowtarzalnego. Zajęłam miejsce w pierwszym rzędzie. Z własnej, nieprzymuszonej woli. I przepadłam” – napisała później na swoim blogu Paulina.

Kiedy chwyciła za kocyk, by usiąść bliżej, ich spojrzenia się spotkały.

– „Rozkładałam kocyk, a Bartek nagle uniósł głowę. Spojrzał mi w oczy i po prostu... światy nam się zatrzymały” – wspomina Paulina. – „Zagadał, czy zabrałam ze sobą jakieś instrumenty, a ja odpowiedziałam, że zabrałam tylko siebie”.

– „Czułem, że ona tam jest cały czas. Zerkałem na nią i wiedziałem, że mnie słucha. Pomyślałem sobie wtedy, że gram tego wieczoru dla niej” – dodaje Bartek.

Łzy nad blogiem i pęknięty mur

Mimo magnetycznego przyciągania, żadne z nich nie szukało relacji. Bartek był po trudnych życiowych przejściach i deklarował, że nie wyobraża sobie związku, ponownego małżeństwa ani wspólnego mieszkania z jakąkolwiek kobietą. Paulina od dwóch lat żyła w świecie własnych przemyśleń, prowadząc osobistego bloga.

Przełom nastąpił po publikacji wpisu z opisem tamtej nocy na Stawach Cyranowskich. Paulina napisała w nim o „czarodzieju z Mielca” i o melodiach poruszających każdą cząsteczkę w ciele – do tego stopnia, że ze stanu uniesienia nie wybiła jej nawet myszka spacerująca po stopie.

– „To piękne, kiedy Ktoś postanawia swoją energię dzielić z innymi. Tak po prostu. Bezinteresownie. Dobro wraca” – pisała na blogu. – „Pojawił się Czarodziej, który spotęgował działanie Pełni Księżyca w moim osobistym procesie”.

Gdy Bartek przeczytał ten tekst, w jego życiu zmieniło się wszystko.

– „Rozpłakałem się, po prostu rozryczałem nad tym tekstem” – wyznaje Bartek. – „Poczułem, że to jest człowiek, który naprawdę rozumie to, co robię i co mam w sercu. Dopiero wtedy mój mur pierdyknął i zacząłem do niej pisać jak człowiek. Chciałem po prostu spotkać bratnią duszę”.

Niedługo potem spotkali się znowu na stawach. Przy ceremonialnym kakao i orzechach rozmawiali niemal do świtu. Choć umawiali się na relację czysto przyjacielską, miłość okazała się silniejsza.

Oświadczyny w pełnię i plan na 28 sierpnia

Decyzja o ślubie zapadła niespodziewanie w lutym. Podczas kameralnego wieczoru przy płytach winylowych i ceremonialnym kakao Bartek nagle padł na kolana.

– „Płakaliśmy oboje. Ja nawet nie zdążyłam odpowiedzieć, bo tak się rozszlochaliśmy! Od razu wiedzieliśmy jedno: jeśli ślub, to tylko na naszych “stawach” i tylko w pełnię księżyca” – opowiada Paulina.

Wybór padł na 28 sierpnia – czas tzw. Superpełni Jesiotrów.

Uroczystość od A do Z miała być zorganizowana bez narzucania czegokolwiek przez tradycję czy rodzinne konwenanse. Urzędnicy z mieleckiego Urzędu Stanu Cywilnego na początku nie mogli uwierzyć w pomysł ceremonii na piasku nad wodą, ale po zapoznaniu się z planem pary okazali ogromne wsparcie i profesjonalizm.

Makrama, skrzypce i obecność zmarłego taty

Ceremonia na Stawach Cyranowskich miała wyjątkowy charakter. Parę połączyli ich bliscy przyjaciele – artyści i tatuatorzy z Dolnego Śląska, Asia i Bartek Jaworscy. Zamiast tradycyjnych dekoracji, tłem dla przysiąg stała się gigantyczna ślubna makrama, którą w niespodziance wyplatała przez kilkanaście dni przyjaciółka Kasia Szuberla.

Jednym z najbardziej poruszających momentów było dojście do “ołtarza”. Paulinę prowadził przyjaciel jej zmarłego taty - Marek.

– „W rękach trzymałam nieśmiertelniki mojego taty. W szumie wiatru czułam jego obecność. Kiedy rozbrzmiały skrzypce Karoliny Paterak z moim ulubionym utworem „Experience” Ludovico Einaudiego, cała drżałam z emocji” – wyznaje Paulina.

Sama ceremonia pełna była autorskich akcentów – symbolicznego wiązania dłoni, obrączek z grawerowanymi runami oraz drewnianych mandali, które służyły jako zaproszenia.

Słowa, które wywołały łzy: Słowa przysięgi

Trudno o bardziej przejmujący moment ceremonii niż chwila, w której nowożeńcy odczytali wyznania przygotowane w tajemnicy przed sobą.

Mój Magiczny Chłopaku...

– „Dziękuję Ci Bartosz za to, że jako pierwszy mężczyzna w moim życiu chciałeś w pierwszej kolejności mnie poznać, a nie pocałować. Za to, że zobaczyłeś we mnie – mnie. Za Twoją cierpliwość, kiedy bałam się tej miłości” – mówiła ze wzruszeniem Paulina. – „Dziękuję za to, że dmuchasz w moje skrzydła tak jak nigdy nikt. Za to jak pięknie mi się z Tobą tańczy, śpiewa, tworzy, śpi, milczy, podróżuje, po prostu żyje. Dziś z pełną świadomością mogę powiedzieć, że wygraliśmy w to życie. Kocham Cię mój Magiczny Chłopaku”.

Moja Piękna Magiczna Dziewczyno...

– „Stoimy dokładnie w tym samym miejscu, w którym po raz pierwszy spotkały się nasze spojrzenia. Dwa lata temu na tej malutkiej plaży Dzikich Stawów Cyranowskich w Mielcu spotkało się wiele serc, ale to nasze serca zabiły mocniej” – mówił łamiącym się głosem Bartek. – „Chcę z Tobą iść przez życie. Wiem, że wzajemny szacunek, wsparcie i zaufanie dadzą nam siłę, aby na tej pięknej planecie zwanej Ziemią żyć w miłości i razem się zestarzeć. Przysięgam Ci wierność, uczciwość, szacunek i miłość, aż po kres naszych dni”.

Zamiast pierwszego tańca – „Zawsze tam gdzie ty”

Równie nietypowe okazało się wesele. Kameralne, zorganizowane w gronie wyłącznie najbliższych przyjaciół i rodziny, z którymi nowożeńcy mają stały, serdeczny kontakt. Zamiast oczepin, tortu i sztywnych ram, impreza stała się po prostu celebracją relacji i życia. Przy dźwiękach bębnów i afrykańskich rytmów pojawił się również akordeon.

Co ciekawe, na weselu zabrakło klasycznego pierwszego tańca. Młoda Para wyszła na środek z gitarą i wraz ze wszystkimi gośćmi zaśpiewała utwór „Zawsze tam, gdzie ty” zespołu Lady Pank.

– „Natura sprawiła nam całą oprawę, a my po prostu zrobiliśmy wszystko w zgodzie ze sobą. To była mieszanka głębokiej strefy sacrum podczas ślubu i ogromnej, czystej radości z życia na weselu” – podsumowują nowożeńcy.

Opowieść Pauliny i Bartka pokazuje jedno – gdy na swojej drodze stają właściwe dusze, obietnice o „samotności” tracą rację bytu, a Mielec i tutejsze Dzikie Stawy Cyranowskie potrafią stać się tłem dla najbardziej niezwykłych historii miłosnych.

Reportaż: Kamila Bik

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Zdjęcia: Anna Jajkiewicz