Tłumaczenie przysięgłe w Polsce a tłumaczenie notarialne w Ukrainie – na czym polega realna różnica

Wiele osób trafia na tę samą sytuację: dokument został przetłumaczony w Ukrainie, poświadczony notarialnie, wszystko wygląda oficjalnie – a mimo to urząd w Polsce go nie przyjmuje. Pojawia się pytanie: dlaczego, skoro na dokumencie jest pieczęć?

Różnica nie dotyczy jakości tłumaczenia, lecz systemu prawnego, który za nim stoi. Polska i Ukraina stosują odmienne mechanizmy potwierdzania dokumentów. I nie są one wzajemnie równoważne.

Jeśli nie chcą Państwo zagłębiać się w niuanse prawne i ryzykować opóźnień, mogą Państwo od razu skontaktować się z biurem tłumaczeń Translate Service w Warszawie. Biuro działa na terenie całej Polski, organizuje tłumaczenia przysięgłe oraz – w razie potrzeby – pomaga w uzyskaniu apostille. Kontakt: translate-service.pl.
A teraz wyjaśnijmy spokojnie, skąd bierze się problem.

Jak działa tłumaczenie przysięgłe w Polsce

W Polsce dokumenty przeznaczone do urzędów, sądów czy uczelni może tłumaczyć wyłącznie tłumacz przysięgły.

To osoba, która:

• zdała państwowy egzamin,

• została wpisana do oficjalnego rejestru,

• posiada imienną pieczęć,

• ponosi odpowiedzialność prawną za wykonane tłumaczenie.

Na końcu dokumentu znajduje się formuła potwierdzająca zgodność tłumaczenia z oryginałem. Takie tłumaczenie jest automatycznie akceptowane przez urzędy i instytucje publiczne.

System opiera się na zaufaniu państwa do konkretnego, zarejestrowanego specjalisty.

Jak wygląda tłumaczenie notarialne w Ukrainie

W Ukrainie najczęściej stosuje się inny model. Tłumaczenie wykonuje tłumacz, a notariusz poświadcza jego podpis.

Kluczowe jest to, że notariusz potwierdza autentyczność podpisu.
Nie nadaje jednak tłumaczowi statusu, który byłby uznawany przez polski system prawny.

Pieczęć notarialna oznacza: podpis jest prawdziwy.
Nie oznacza natomiast, że tłumacz posiada uprawnienia uznawane w Polsce jako równoważne tłumaczowi przysięgłemu.

To dwa różne mechanizmy prawne.

Dlaczego polskie urzędy odrzucają takie dokumenty

Polski urząd działa na podstawie polskiego prawa. A to prawo wymaga tłumaczenia przysięgłego wykonanego przez osobę wpisaną do polskiego rejestru.

Nawet jeśli tłumaczenie z Ukrainy jest notarialnie poświadczone, dla polskiego urzędu nie jest to to samo co tłumaczenie przysięgłe.

W praktyce wygląda to często tak:

1. Klient składa dokument z tłumaczeniem notarialnym.

2. Urząd odmawia jego przyjęcia.

3. Wymagane jest tłumaczenie przysięgłe wykonane w Polsce.

4. Pojawia się strata czasu i dodatkowe koszty.

Problem nie dotyczy treści dokumentu, lecz jego formy prawnego potwierdzenia.

A co z apostille?

Apostille potwierdza autentyczność dokumentu oraz podpisu urzędnika, który go wydał. Nie potwierdza poprawności tłumaczenia.

Dlatego standardowa ścieżka w Polsce wygląda następująco:

• oryginał dokumentu,

• w razie potrzeby apostille,

• tłumaczenie przysięgłe na język polski.

Jeśli posiadają Państwo wyłącznie tłumaczenie notarialne z Ukrainy, w większości przypadków i tak konieczne będzie wykonanie tłumaczenia przysięgłego w Polsce.

Jak postąpić bezpiecznie

Aby uniknąć odmowy przyjęcia dokumentów, najlepiej od razu dostosować się do wymogów polskiego systemu.

W przypadku dokumentów ukraińskich należy najpierw sprawdzić, czy wymagane jest apostille. Następnie wykonać tłumaczenie przysięgłe w Polsce.

To rozwiązanie, które urzędy akceptują bez dodatkowych wątpliwości.

Dlatego warto pamiętać: tłumaczenie notarialne i tłumaczenie przysięgłe to nie to samo. Pełnią różne funkcje prawne. A w Polsce decydujące znaczenie ma status tłumacza przysięgłego.