materiały partnera
Avensisa zna niemal każdy, kto choć trochę interesuje się starszymi Toyotami. Mało kto pamięta jednak, że zanim ta nazwa pojawiła się w salonach, rolę sedana klasy średniej w gamie marki pełniła Carina II. Model zszedł ze sceny tak cicho, że dziś nawet entuzjaści japońskiej motoryzacji często nie potrafią go rozpoznać na zdjęciu. A to kawałek historii, który tłumaczy, skąd w ogóle wziął się sukces jego następców.
Nazwa Carina towarzyszyła Toyocie w Europie od dawna, ale to druga generacja, oznaczona fabrycznie jako T150, a potem mocno odświeżona jako T170, zapisała się w pamięci najsłabiej. Odświeżona wersja trafiła do sprzedaży w 1988 roku i w Europie nadal nosiła oznaczenie Carina II, mimo że pod blachami kryła się właściwie nowa konstrukcja oparta na japońskiej Coronie. Produkcję tej odsłony zakończono w 1992 roku, gdy pałeczkę przejęła Carina E. Auto oferowano jako sedan oraz liftback, co w tamtym segmencie nie było oczywistością – wielu rywali trzymało się jednej, sztywno określonej sylwetki nadwozia. Sama bryła też odeszła od kanciastej, ostro ciętej stylistyki poprzednika na rzecz bardziej zaokrąglonych linii, typowych dla przełomu lat 80. i 90.
Pod maską Cariny II można było znaleźć zestaw typowo toyotowskich, prostych konstrukcyjnie jednostek: benzynowe 1.6 (4A-FE) i 2.0 (3S-FE) oraz diesla 2.0 (2C) dla kierowców liczących kilometry, nie konie mechaniczne. Żadna z tych jednostek nie miała ambicji sportowych – liczyła się raczej bezawaryjność i łatwość naprawy, co w tamtych latach było w Toyocie regułą, a nie wyjątkiem. Gamę wersji wyposażenia trzymano w podobnie praktycznym duchu – podstawowe GL, lepiej wyposażone XL czy bogatsze warianty Executive, bez żadnej odmiany, która miałaby przyciągać stylistyką czy osiągami.
Dziś mało kto skojarzy tę bryłę z marką, a jednak to nie przeszkadza w wycenie, gdy taki egzemplarz w końcu trafia do sprzedaży. Do ekipy KajTrans zgłaszają się właściciele nie tylko popularnych Corolli czy Avensisów, ale też modeli, o których większość kierowców dawno zapomniała – Carina II jest na tej liście tak samo jak bestsellery.
Jednym z powodów jest samo nazewnictwo – Toyota przez kilka lat sprzedawała w Europie pod tą samą nazwą dwie wyraźnie różne konstrukcje, co już wtedy myliło kupujących i utrudniało zbudowanie rozpoznawalności modelu. Drugim jest krótki, bo zaledwie czteroletni żywot tej odsłony przed pojawieniem się następcy – zanim auto zdążyło się utrwalić w świadomości kierowców, w salonach stała już Carina E.
Trzeci powód jest najbardziej przyziemny: egzemplarze, które przetrwały do dziś, rzadko są w stanie, który zachęca do pokazywania się nimi publicznie. Ten sam los spotyka wiele starszych Toyot – zardzewiałe, wyeksploatowane i dawno nieużywane auta częściej trafiają do skupu niż z powrotem na drogę. Skup Toyot przyjmuje je niezależnie od stanu technicznego, więc dla właściciela zdezelowanego sedana to zwykle prostsze rozwiązanie niż szukanie kupca na własną rękę.
Carina E, wprowadzona w 1992 roku, była już wyraźnie nowocześniejszym produktem – lepiej wykończonym, przestronniejszym i bliższym oczekiwaniom europejskich klientów. To właśnie ona, a nie Carina II, zbudowała fundament pod sukces kolejnego modelu. Gdy w 1997 roku zadebiutował Avensis, formalnie zamykał erę nazwy Carina w Europie, ale w praktyce kontynuował pracę, którą rozpoczęła jeszcze Carina II – rywalizację z Vectrą, Mondeo i innymi sedanami klasy średniej na ich własnym podwórku.
Paradoks polega na tym, że to właśnie Avensis, najmłodszy z tej trójki, stał się najbardziej rozpoznawalny, mimo że odziedziczył po poprzednikach większość rozwiązań technicznych. Carina II pozostała w jego cieniu, choć bez niej ta linia modeli wyglądałaby zupełnie inaczej.
Egzemplarze, które dotrwały do dzisiaj, to najczęściej projekty do dokończenia albo auta, które od lat nie ruszały się z miejsca – części trudno znaleźć, a grono pasjonatów gotowych szukać akurat tego modelu jest bardzo wąskie. W takiej sytuacji wystawienie ogłoszenia i czekanie tygodniami na telefon rzadko ma sens.
Prostszą drogą bywa skup Toyoty Cariny II, gdzie wycena opiera się na podaniu marki, modelu, rocznika, przebiegu i stanu auta, niezależnie od tego, czy samochód jeździ, czy stoi bez przeglądu od lat. Umowę kupna-sprzedaży podpisuje się na miejscu, a formalności kończą się w jednym spotkaniu. Dla auta, które i tak nikt już nie rozpozna na ulicy, to koniec znacznie mniej anonimowy niż powolne rdzewienie w garażu.