Widzi nazwę hotelu odbitą w szybie, numer pokoju na karcie, szkolne logo na koszulce dziecka, wnętrze domu i informację, że właśnie przez dwa tygodnie nikogo w nim nie będzie. My widzimy wakacyjne zdjęcie. On dostaje fragment naszej codzienności, który można połączyć z dziesiątkami innych.