Nastolatka zwijała się z bólu w autobusie w Mielcu. „Nikt nie reagował”

Około 30 osób miało znajdować się w miejskim autobusie, którym podróżowała piętnastoletnia dziewczyna. Kiedy zaczęła skarżyć się na silny ból brzucha, pomocy udzieliła jej dopiero jedna z pasażerek – nauczycielka jadąca z klasą do kina. Jej relacja skłania do trudnych pytań o obojętność wobec cierpienia drugiego człowieka.

Do redakcji Hej Mielec napisała czytelniczka, która kilka dni temu była świadkiem dramatycznej sytuacji w autobusie Miejskiej Komunikacji Samochodowej w Mielcu. Kobieta jechała z uczniami do kina, gdy jedna z dziewcząt zwróciła jej uwagę na nastolatkę siedzącą niedaleko.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Jak relacjonuje, dziewczyna wyglądała na około 15 lat, miała spuszczoną głowę i źle się czuła. Kiedy nauczycielka podeszła do niej i zapytała, co się dzieje, usłyszała, że bardzo boli ją brzuch. Po chwili nastolatka zaczęła płakać, a następnie pojawiły się u niej drgawki.

– „Wiedziałam, że trzeba natychmiast wezwać pomoc” – opisuje czytelniczka.

Dziewczynka leżała na chodniku i zwijała się z bólu

Kobieta wysiadła z nastolatką na najbliższym przystanku. Jak pisze w liście do redakcji, ból był tak silny, że dziewczyna położyła się na ziemi i zwijała z cierpienia. Nauczycielka próbowała ją uspokoić, podłożyła pod jej głowę bluzę i jednocześnie rozmawiała z dyspozytorką pogotowia, która ustalała dokładną lokalizację.

W międzyczasie udało się skontaktować z matką dziewczyny. Pomoc zaoferowała również kobieta, która zatrzymała samochód i podbiegła do nastolatki.

– „Mam wrażenie, że może być pielęgniarką, bo reaguje bardzo zdecydowanie” – relacjonuje czytelniczka.

Na miejscu pojawiła się policja, a chwilę później karetka pogotowia. Dziewczynka trafiła pod opiekę ratowników medycznych.

Według informacji, które później dotarły do autorki listu, przyczyną dolegliwości mógł być przemieszczający się kamień nerkowy. Redakcja nie ma jednak niezależnego potwierdzenia tej informacji.

„Nikt nie pyta, czy potrzebujemy pomocy”

Najbardziej poruszyła czytelniczkę nie tylko sama sytuacja, ale również reakcja otoczenia. Z jej relacji wynika, że w autobusie znajdowało się około 30 osób, a mimo wyraźnego cierpienia nastolatki nikt nie podszedł, by sprawdzić, czy potrzebuje pomocy.

Kobieta opisuje również zachowanie osób, które mijały ją i dziewczynkę już na chodniku. Jak twierdzi, przechodnie patrzyli w ich stronę, ale nie zatrzymywali się, by zapytać, co się stało.

Od chwili opuszczenia autobusu do przyjazdu służb minęło, według jej szacunków, około 30 minut.

Czytelniczka zastanawia się, czy na reakcję pasażerów mógł wpłynąć alternatywny wygląd nastolatki. Sama zaznacza jednak, że nie zna powodów, dla których inni nie zareagowali.

„Jaki przykład dajemy dzieciom?”

Autorka listu podkreśla, że nie chce przedstawiać siebie jako bohaterki. Uważa, że zainteresowanie się losem cierpiącego dziecka powinno być czymś naturalnym.

Jej zdaniem szczególnie wymowny jest fakt, że na problem zwróciła uwagę uczennica, a pomocy udzieliła jej nauczycielka.

– „Uczymy dzieci reagować na krzywdę, pomagać słabszym, nie odwracać wzroku. A potem te same dzieci wsiadają do autobusu i widzą dorosłych, którzy siedzą obojętnie, kiedy kilkanaście centymetrów od nich ktoś cierpi. Jaki my przykład im dajemy?” – pyta czytelniczka.

Jej list jest przede wszystkim apelem o uważność na drugiego człowieka. Nie zawsze potrafimy od razu rozpoznać, co dolega osobie obok nas. Nie musimy też znać przyczyny jej zachowania, by zapytać, czy potrzebuje pomocy.

W sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia można zadzwonić pod numer alarmowy 112 i postępować zgodnie z instrukcjami dyspozytora.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Czasem wystarczy jedno pytanie, by ktoś cierpiący nie został sam.