4 000 000 razy w każdej amerykańskiej rozgłośni radiowej.

Cztery przeboje numer 1 w Stanach Zjednoczonych („The Look”, „Listen To Your Heart”, „It Must Have Been Love” oraz „Joyride”) zapewniły Roxette miejsce w historii muzyki pop.

Gdy w 2002 r. Roxette zawiesiło działalność, Per skierował swoją energię twórczą na karierę solową.

W 2003 r. powrócił z cieszącym się uznaniem i bardzo udanym albumem w języku szwedzkim zatytułowanym „Mazarin”, a w rok później odniósł jeszcze większy sukces, ponownie nagrywając ze swoim dawnym zespołem popowym Gyllene Tider. Ich letnie tournee po Szwecji zgromadziło prawie pół miliona ludzi (w kraju liczącym dziewięć milionów mieszkańców) i okazało się największym europejskim tournee w 2004 r.

Trzy lata później Per powrócił jako artysta solowy z albumem „En händig man” i letnią trasą koncertową, która ponownie stała się największym tournee w Szwecji tamtego roku.

Pomiędzy swoimi szwedzkimi projektami Gessle wydał debiutancką składankę pod żartobliwym tytułem „Son Of A Plumber”, czyli podwójny album wypełniony popowymi utworami inspirowanymi jego ulubionymi nagraniami z późnych lat 60. i wczesnych 70.

Najnowszy album twórcy sukcesu Roxette zatytułowany „Party Crasher” to Per Gessle w wyjątkowo twórczym nastroju. Płyta zawiera dwanaście piosenek z pikantną domieszką figlarnej produkcji w klimacie najlepszej muzyki tanecznej z późnych lat 70. i wczesnych 80.

 „Zwykle piszę piosenkę do melodii, ale tym razem zdecydowałem się zacząć od rytmu i pozwolić piosence ewoluować – prawie jak wtedy, gdy pisałem kawałek The Look.” uśmiecha się Per.

„Zdecydowałem się napisać krótkie i zwięzłe piosenki oparte na rytmach muzyki tanecznej, które kocham od lat. Bez akordów, bez rocka, ale przy zachowaniu melodii i refrenów, czyli elementów, które według mnie wiążą muzykę.”

W rezultacie „Party Crasher”  to bardzo zróżnicowany album oferujący znacznie więcej niż szalone popowe produkcje. Singiel zapowiadający wydawnictwo to utwór „Silly Really” – wkrótce w radiu.

Na płycie znajdują się także nieco melancholijne ballady oparte na melodiach głęboko zapadających w pamięć.

Na „Party Crasher” wcześniejsza filozofia Pera dotycząca produkcji analogowej została wyparta przez syntezatory, niedzisiejsze instrumenty elektroniczne i inne urządzenia, dzięki którym udało się otrzymać klasyczne brzmienie taneczne lat 70. i 80.

„Kiedy pisałem „Silly Really”, chciałem stworzyć taneczny kawałek w stylu retro. Ten singiel nadał kierunek całemu albumowi. Zatrzymałem mój stary zespół – producentów Clarence’a Öfwermana i Christoffera Lundqvista oraz niesamowitą piosenkarkę, Helenę Josefsson – i zaczęliśmy robić wszystko inaczej, niż robiliśmy to wcześniej. To była świetna zabawa, a przy tym kreatywna.”

Producent Clarence Öfwerman pracował z Perem od debiutu Roxette „Pearls Of Passion” w 1986 r., Christoffer zasilił szeregi grupy pod koniec lat 90., a piosenkarka Helena Josefsson dołączyła przy okazji sesji do „Mazarin” w 2003 r. Jej głos stał się nieodłącznym elementem najnowszego brzmienia muzyki Pera.

„Głos Heleny i mój świetnie ze sobą współgrają. Nie chodzi tylko o to, co ona śpiewa, ale i o to, że wnosi tyle energii i magii jako osoba. Gdy tylko pojawia się w pokoju, dzieje się coś inspirującego. Często dawałem jej wolną rękę. Mówiłem „Śpiewaj, co chcesz.”. Czasami zmieniałem piosenki, by pasowały do jej improwizacji.

Mimo tytułu, „Party Crasher” nie jest tylko tanecznym albumem. Znalazło się tu też miejsce na piękne i melodyjne ballady, będące artystycznym elementem rozpoznawczym Pera. Ballada „Sing Along” przypomina najbardziej melancholijne utwory Roxette. „Stuck Here With Me” podkreśla niedoceniane falsetto Gessle, podczas gdy utwory takie jak „Doesn’t Make Sense” czy „Kissing Is The Key” zgłębiają nieznane dotąd rejony umiejętności Pera jako autora piosenek.